دریای بی نهایت

گاهی من شعر می شوم و همه ی سوسن ها مرا از بر می کنند وبعد در صبحدم خوشبختی می خوانند.

گاهی که رنج در متن زندگی موج می زند وغصه تا زانوانم بالا می آید،من در کنار پرنده ها می ایستم و از ارابه هایی سخن می گویم که فاصله ی رنج وبهشت را در کوتاه ترین زمان می پیمایند.

وقتی بشقاب ها ولیوان ها لبریز از زمستان می شوند،باران را در پیاده روها ارزان می فروشند.همه از کنار چشمهای تو بی تفاوت رد می شوند و من دلم می گیرد.

من دعا می کنم کسی بهار را در کوچه ها بریزد.

آیا من روزی در آن سوی چهل سالگی خواهم ایستاد؟

آیا می توانم موهایم را آغشته به برف ببینم؟

یا همین فردا به پنج شنبه ها خواهم پیوست؟

نوشته شده توسط دریا در ساعت 10:42 موضوع | لینک ثابت

و من چه قدر دلم مي خواهد ،
همه داستان هاي پروانه ها را بدانم
كه بي نهايت بار
در نامه ها وُ شعر ها سوختند
تا سندِ سوختنِ نويسنده شان باشند !
پروانه ها !
تصور کن!

نوشته شده توسط دریا در ساعت 12:57 موضوع | لینک ثابت

دستهایی که کمک می کنند مقدس تر از لبهایی است که دعا می کنند.....

نوشته شده توسط دریا در ساعت 12:49 موضوع | لینک ثابت

آدمک آخر دنياست بخند

آدمک مرگ همين جاست بخند

دست اختر که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گريه کنی

کل دنيا سراب است بخند

آن خدايي که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

نوشته شده توسط دریا در ساعت 15:30 موضوع | لینک ثابت

 مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي

اي باغبان هستي من

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد

گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد

گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش

که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد

مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي

تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت...

نوشته شده توسط دریا در ساعت 11:51 موضوع | لینک ثابت

چشم یک روز گفت :«من ورای این دره ها وکوهی که با مه آبی پوشیده شده است را می بینم.آیا زیبا نیست؟»

گوش این حرف را شنید وپس از شنیدن آن با قصد و نیت گفت:«اما کوه کجاست من آن را نمی شنوم.»

سپس دست لب به سخت گشود و گفت:«بیهوده تلاش می کنم تا آن را احساس یا لمس بکنم و نمی توانم کوهی بیابم.»

بینی گفت:«کوهی وجود ندارد،نمی توانم آن را ببویم.»

بعد چشم رویش را برگرداند وآنها همگی با هم درباره ی هذیان عجیب چشم با هم صحبت کردند و گفتند:«باید برای چشم اتفاقی افتاده باشد.»

نوشته شده توسط دریا در ساعت 8:17 موضوع | لینک ثابت

يا علي رفتيم بقيع اما چه سود؟! هر چه گشتيم فاطمه آنجا نبود

يا علي قبر پرستويت کجاست؟ آن گل صد برگ خوشبويت کجاست ؟

هرچه باشد من نمک پرورده ام دل به عشق فاطمه خوش کرده ام

حج من بي فاطمه بي حاصل است فاطمه حلال صدها مشکل است

من طواف سنگ کردم دل کجاست؟ راه پيمودم پس منزل کجاست؟

کعبة بي فاطمه مشتي گل است قبر زهرا کعبة اهل دل است

نوشته شده توسط دریا در ساعت 9:23 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دریا در ساعت 14:35 موضوع | لینک ثابت

ياد گرفتم که عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بيشتر زنده نيست ياد گرفتم که عشق يعني فاصله و فاصله يعني 2 خط موازي که هيچگاه به هم نمي رسند ياد گرفتم در عشق هيچکس به اندازه خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عاشق تري ، تنهاتري

آنکس که مي گفت دوستم دارد، عاشقي نبود که به شوق من آمده باشدرهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

عشق از دوستی پرسید : تفاوت من وتو در چیه ؟ دوستی گفت : من دیگران را باسلامی آشنا می کنم و تو با نگاهی . من آنها را با دروغ جدا می کنم و تو با مرگ

نوشته شده توسط دریا در ساعت 12:45 موضوع | لینک ثابت

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است/ ........ بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است ...... بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست ..... او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است ...... صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست ...... در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است. بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي ...... مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است ...... مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست ...... بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است ...... غزل هجرت من را همه جا بنويسيد ...... روي قبرم بنويسيدمهاجر بوده است

نوشته شده توسط دریا در ساعت 12:17 موضوع | لینک ثابت

                                                  چشم من گريه نکن داغ دل و تازه نکن

                         ديگه فايده ای نداره اين جوری گريه نکن

                          تيک تيک ساعت قلبم اسمتو فرياد می زنه

                              توی آسمون قلبم پرنده پر نمی زنه

                             آرزوی من همينه که فقط با تو بمونم

                          حالا من تو رو ندارم عشق تو بسته به جونم

                        اون نگاه عاشقونه ات هرگز از يادم نمی ره

                          توی ذهن خسته ی من خاطراتت نمی ميره

                          جای تو تو آسمونهاست جای تو توی بهشت

                        باورم نمی شه هرگز هر چی که بوده گذشته

                        وقتی بودی ندونستم که برای من چی هستی

                           حالا دير تو چشاتو واسه ی هميشه بستی

                                    واسه ی هميشه بستی...

                         ياد چشمای تو مونده توی قلب عاشق من

                       ديگه فايده ای نداره انتظار و هق هق من

                    چی میشد پيشم می موندی منو تنها نمی ذاشتی

                  يه روز از راهی که رفتی باز دوباره بر می گشتی

                         قدر مهربونی هاتو وقتی بودی ندونستم

                     حالا می دونم که دير ديگه تو دوری ز دستم

                      با شمام ای عاشقا که قدر عشقو نمی دونيد

                      توی جاده های تقديرمثل من تنها می مونيد

                     يأس و ترديد و رها کن دل رو صادقانه بسپار

                        لحظه های عاشقانه نميشه دوباره تکرار

                    وقتی بودی ندونستم که برای من چی هستی

                        حالا دير تو چشاتو واسه ی هميشه بستی

                      جای تو تو آسمونهاست جای تو توی بهشت

                    باورم نمی شه هرگز هر چی که بوده گذشته

نوشته شده توسط دریا در ساعت 9:13 موضوع | لینک ثابت

صدای پای بهار که به گوش می رسد

دیگر حس خوب لمس شکوفه ها آرزو نیست

وشنیدن آواز پرندگان نیز هم

اما خیال داشتن سالی پر از آرامش و شکوه؛

آرزوی من است برای شما

دوستان عزیزم

نوشته شده توسط دریا در ساعت 10:5 موضوع | لینک ثابت

امشب از آسمان دیده ی تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

                                  شعر دیوانه ی تب آلودم

                                  شرمگین از شیار خواهش ها

                                  پیکرش دوباره می سوزد

                                  عطش جاودان آتش ها

آری،آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

                                  از سیاهی چرا حذر کردن

                                  شب پر از قطره های الماس است

                                  آنچه از شب به جا می ماند

                                  عطر سکرآور گل یاس است

آه،بگذار گم شوم در تو

کس نیابد ز من نشانه ی من

روح سوزان اه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه ی من

                                  آه،بگذار زین دریچه ی باز

                                  خفته در پرنیان رویاها

                                  با پر روشنی سفر گیرم

                                  بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سر تو

زندگی گر هزارباره بود

بار دیگر تو...بار دیگرتو

                                  آنچه در من نهفته دریایی است

                                  کی توان نهفتنم باشد

                                  باتو زین سهمگین توفان

                                  کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو،می خواهم

بدوم در میان صحراها

سربکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

                                   بس که لبریزم از تو،می خواهم

                                   چون غباری ز خود فرو ریزم

                                   زیر پای تو سر نهم آرام

                                   به سبک سایه تو آویزم

آری،آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

 که همین دوست داشتن زیباست

نوشته شده توسط دریا در ساعت 9:57 موضوع | لینک ثابت

عشق شما را آن چنان  در فشار می گذارد که به خواسته اش تن دردهیدو آن گاه شما را در آتش مقدش خویش می نهد تا که آن نان قدس شوید که بر سر سفره ی پاک خدا می نهند.

زمانی شاعری ترانه ی عاشقانه ای سرود که بسیار زیبا بود.درچندین نسخه آن را تکثیر کرد و برای دوستان و آشنایانش که هم مرد بودند هم زن فرستاد.حتی نسخه ای را برای زن جوانی که فقط یک بار او را ملاقات کرده بود و در پشت کوه ها زندگی می کرد،فرستاذ.

یکی دو روز بعد پیام رسانی از جانب آن زن جوان پیش او آمدو نامه ای برایش آوردو در نامه نوشته شده بود:«می خواهم به شما اطمینان دهم که عمیقاٌ تحت تاثیر ترانه ی عاشقانه ای قرار گرفتم که برای من سروده اید.حالا بیا این جا و پدر و مادرم را ببین و ما مقدمات نامزدی مان را خواهیم چید.»

شاعر در پاسخ آن نامه نوشت:«دوست من!آن تنها ترانه ی عاشقانه ای بود و ربطی به دل شاعر نداردو هرمردی می تواند برای هر زنی آن را بسراید.»

زن نامه ای دیگر نوشت و در آن به گفت:«ای ریاکار دروغگو!از امروز تا روزی که در تابوت گذارده شوم به خاطر تو هم که شده از همه ی شاعران متنفرخواهم شد.»

نوشته شده توسط دریا در ساعت 8:42 موضوع | لینک ثابت

خدا

نه برای خورشید

نه برای زمین

بلکه برای گلهایی که برایمان می فرستد

چشم به راه پاسخ است

 هر کودک با این پیام به دنیا می آید 

                                            که خدا هنوز از انسان ناامید نیست

نوشته شده توسط دریا در ساعت 10:46 موضوع | لینک ثابت

منم چون شاخ تشنه در بهاران

                                تویی همچون هوای ابرو باران

نبرم از تو امید ای نگارین

                                که تا از من نبرد جان شیرین

مرا تا عشق صبر از دل براندست

                                 بدین امید جان من بماندست

نسوزد جان من یکباره در تاب

                                   که امیدت زند گه گه بر او آب

                   گر امیدم نماند وای جانم

                   که بی امید یک لحظه نمانم

نوشته شده توسط دریا در ساعت 10:30 موضوع | لینک ثابت

امون از این عشقی که عاشقم نیست

                                                     امون از این گل که شقایقم نیست

            امون از این یار نفس بریده

                                     امون از این بغضی که هق هقم نیست

تازه می خواستم به تو مبتلا شم

                                      تازه می خواستم تو دل تو جاشم

                                                                     خراب شدی رو سر آرزوهام

تاوان این عشقو من از تو می خوام

                                   نفرین به من که پرپرت نکردم

                                                                    مثل خودم در به درت نکردم

                             دستتو خوندم و چشامو بستم

از حال و روزم خبرت نکردم

                                                                        نفرین به تو که باورم نکردی

                              عاشق شدم عاشق ترم نکردی

سوختم و دل به هیچ کسی ندادم

                                                     تو سایه تو تاج سرم نکردی...

نوشته شده توسط دریا در ساعت 10:26 موضوع | لینک ثابت

 پری بودی و با من راز کردی

به ناز و عشوه عشق آغازکردی

مرا آواز دادی چون رسیدم

کبوتر گشتی و پرواز کردی

نوشته شده توسط دریا در ساعت 11:54 موضوع | لینک ثابت

 شکفتی چون گل و پژ مردی از من

خزانم دیدی و آزردی از من

بدآوردی وگرنه با چنین ناز

اگر دل داشتم می بردی از من

نوشته شده توسط دریا در ساعت 11:51 موضوع | لینک ثابت

ای تو که باغچه ی چشمات گل صدرنگ بهونه س

تو بهار دل سبزت نفس سبز جوونه س

چی بگم با دل تنگم که مث برده اسیره

توی این خلوت سینه داره از غصه می میره

چی بگم صبح سپیدم مث شبهای سیاهه

سینه ام زخمی ز سوز شعله ی غمگین آهه

نم نم بارون چشمات،گریه ی سرخ شقایق

تو همون قصه ی عشقی تو کتاب دل عاشق

نوشته شده توسط دریا در ساعت 11:10 موضوع | لینک ثابت

تو رفتی غنچه خونین دل ز بیداد سفر شد

ستاره گریه کرد وآسمون ابری و تر شد

سفر شعر جدایی،سفرآغاز غربت

نگاه سرد جاده پره از راز غربت

هنوزم جاده ها در پی تو رهسپارن

نیستان در نیستان از این غم ناله دارن

سفر یعنی که رفتن،گسستن تا رسیدن

تو موجی از هیاهو تو رو تنها شنیدن

زخود فکر سفر باش به نور حضرت عشق

بسوزون سایه ها رو حضور حضرت عشق

نوشته شده توسط دریا در ساعت 10:58 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دریا در ساعت 9:2 موضوع | لینک ثابت

قسم به این قطرات باران که در گیسوانت برق میزنند بگو چرا چنین میکنی؟

قسم به چشم های معصومت و به چشم های آرزومندت بگو چرا چنین میکنی؟

چرا مگر این مقدار از زهری که وارد خونت میشود کفایتت را نمیکند؟

تو که انگشتانت برای نواختن موسیقی زندگی خلق شده اند و مانند گل سرخی در میان سینه ام جای داری به من بگو چرا چنین میکنی؟

چرا چنین می کنی؟ اگر نمیخواهی جوابم را مده

ولی بدان که من با چشمان تو مینگرم و اگر بخواهی میتوانی خودت را در وجود
من مخفی کنی.

ای نا امید عزیز چرا خودت را نابود میکنی؟چرا مانند فرشته ایی زخمی
شده ایی؟

 چرا در گوشه ایی از دیوار در خود فرو رفته ایی؟چرا معتاد شده ایی؟

چرا به خودت آسیب می رسانی؟ مگر با خودت در جنگی؟ مگر خود را دوست نداری؟

 فردا را برای خود " هرگز " میکنی.هرگز برای من برای ما

بین این فرشتگان که در این راه به لجن کشیده شده اند حتی جایی
برای ورود آرزو ها باقی نمانده.

من ترا در این ویتنام لعنتی تنها نخواهم گذاشت.

مگر نمیخواهی قلبم ترا از این زنجیر آزاد سازد؟ فردا را هرگز نکن!

هر زمان خواستی میتوانی از نو متولد شوی . چرا مگر نمیدانی که من با
چشمان تو نگاه میکنم؟

 هر زمان بخواهی میتوانی زندگی کنی و من ترا تنها نخواهم گذاشت

هر زمان که بخواهی آزاد شوی من ترا ترک نخواهم کرد

از دام این عذاب رها شو و با من به بلندی های امید اوج بگیر.

این مطلب ترجمه ی یکی از دوستای عزیزم که تازه فهمیدم

پس همین جا من ازش تشکر می کنم و عذر خواهی

آوا جان این مطلب را یکی از دوستانم بهم داده

شرمنده بدون اجازه گذاشتم عزیزم

نوشته شده توسط دریا در ساعت 8:58 موضوع | لینک ثابت

دوستی با هر که کردم خصم مادرزاد شد

                        آشیان هر جا گرفتم خانه ی صیاد شد

نوشته شده توسط دریا در ساعت 15:3 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دریا در ساعت 14:58 موضوع | لینک ثابت

گاهی وقتها چشمام به قلبم حسادت می کنند می دونی چرا؟

به خاطر این که تو همیشه تو قلبمی

                                                      اما

از جلوی چشمهام دوری.............

نوشته شده توسط دریا در ساعت 14:55 موضوع | لینک ثابت

یادمان باشد کاری نکنیم که به قانون زمین بر بخورد........

دوستای عزیزم من یه معذرت خواهی بابت آرشیوم به همه ی شما بدهکارم.....

نوشته شده توسط دریا در ساعت 14:38 موضوع | لینک ثابت

عشق امانت با ارزشيه كه هر كسي تو قلبش ميزاره برايه همينه كه هر وقت بخواي عشقت را از كسي پس بگيري بايد قلبش را بشكني

نوشته شده توسط دریا در ساعت 9:20 موضوع | لینک ثابت